Friday, January 13, 2006

Afghan Peacemaker Team

This is an effort to summarize the aim of Afghan Peacemaker Team. (They might be the basis of a pamphlet when done; revised, condensed, etc.). We write and talk about nonviolence as if it were simply a technique. I believe it is much more, that it is a "one-edged philosophy" which cannot easily be used to defend or advance injustice, and which is of value only if tested in the real world.

The concept of nonviolence as a method of change is new to Afghanistan. We know two ways to deal with injustice; fight it or tolerance, the second option was fine if I was the one suffering, but it did not provide a way to stop you from inflicting injustice on a third party. The Muslims could choose to endure great injustice. So that's fine, but on the other hand our religious duty is to confront evil; how can we do that.


Particularly after 23 years war with the horror of the mass killing, there is a sense that pacifism alone - the refusal to kill - is not good enough. Why not? The need for peace is realized now more than any other time, and Afghans want to reach doesn't matter how. It's a new way but it's a perfect way, Islam is a prove of its perfection. Islam literally means Peace and Solidarity. And this sacred religious is preaching it as Jiahd Akbar. The holy war for peace is greater than for any thing else. Some may claim there is no bravery in it. IT IS ABSOLUTLY BRAVE TO SAY I AM READY TO DIE FOR PEACE, BUT I AM NOT GOING TO KILL.

To bring political peace, as well as social endurance, acceptance, respect and love. In a tired, war-torn and low literacy nation at the first stage they can't reach social harmony through discussion and conflict (I would describe conflict as a way to improve or I would say conflict is a potential for a positive change), but it's more likely they could reach it through endurance and acceptance, secondly the one who seeks solution through violence is not always after solution, and it's usually about them loving to do that.

Tacala Liberation Army (TLA) was a land reform Marxist Movement supported by USSR, they had a true, legitimate (what we call Jawanmardana) military strive, but when the funding from Moscow dried out after the cold war; they started drug trafficking, kidnapping, banditry, hostage taking and armed robbery. These were the combatants who didn't have political vision, agenda and were not after solution, the one who were after solution abundant them, and were kind of convinced, they are done.

The same thing happened in almost all of the conflict zones.

These days in Afghanistan some reformists call the Former combatants and their commanders warlords. They are not warlords at least not for Afghans, they did what they believed to be right and they did it honestly; they sacrificed lives, families, relatives and their homes. So imagine yourself instead of them, when you have nothing except your belief, are you ready to give up the belief which you have been thriving for decades and sacrificed for it. A pacifist never segregates people by giving them title, and thinking "what they did was wrong" even if it was.

How painful it's when the belief is humiliated???

The same thing is from Jihadi side they blame the commentators for blasphemy and etc.

Most of the time the conviction is not questionable and any discussion no matter what it is will eventually lead to questioning the faith, so the solution is easier through acceptance rather than discussion.

So let's all as true Afghans come from a new platform and forget about the past, and start for a new future.



In trying to understand the philosophy of nonviolence, it is important to keep in mind there is no living, vital philosophy which does not have "holes" in it. Let me give two examples. Marxism has an inherent contradiction in that it argued "history is on our side, socialism is inevitable, the result of contradictions which will lead to the collapse of capitalism". Fine, if socialism is inevitable, then why not sit back and wait for it? Why risk one's life - as so many socialists and communists did - in a struggle, the end of which was already certain?

Buddhism tells us that Buddha sat under a tree, meditated, and discovered the truth, a large part of which was non-attachment. Why then did he bother to teach it? If Buddha had gained the answer, why was he still so "attached to the world" that he taught at all? In both cases I have heard the answers - they do not persuade me. Philosophies, those which can change the course of lives, and alter history, are marked by contradictions. Only minor ideologies have all the answers.


Nonviolence does not answer all questions. It is filled with contradictions. This is an effort to outline what I have learned, knowing there is not a single idea here which is original with me.


Let's begin with a basic assumption of nonviolence. There is an absolute reality, but none of us are absolutely certain what it is. Each of us sees part of it; none of us can grasp all of it. Let's think of reality - the "real world" - as the earth itself. If we ask a handful of widely scattered people what the "reality of the earth is", the man who lives on a small island in the Pacific will say it is almost entirely water, except for the patch of land on which he and his family live. A woman in Kansas will say it is flat, dry except when it rains, and is covered by wheat. The nomad in the Kandahr desert will say the earth is dry, sandy, constantly moving with the wind, and there is little vegetation. The hunter in the Brazilian rain forest will insist the earth is wet with water, the air is thick with moisture, and the day is filled with the sounds of birds and insects, and the vegetation so dense that it is hard to move.

Each statement is true - as a part of the truth. None of the statements is true of the whole. Yet we often believe the partial truth we perceive is the full truth. Put it another way - each human being perceives "reality" in different ways. For most of us that difference is so slight we don't notice it. But the matter is important when a person is color blind and cannot distinguish between red and green - which is why STOP signs say STOP and do not just flash red (it is also why the red is the top color of traffic lights, and green the bottom one - a person who is color blind can still tell the difference by their position). Someone who, from birth, is deaf or blind lives in a world as "real" as the one you live in, but their "reality" will be profoundly different.

We are, each of us, finite beings in a universe which is infinite. Whether the universe had a beginning and an end we are not sure - but we are certain we had a beginning and we all know we will have an end (promised by Allah). There is a limit to the time during which we can learn things - and there are far too many things to learn for any of us ever to be sure we are an authority except - at best - in small and limited ways.


This all seems terribly convoluted. A Baddawi was Asked by a wise man if he believed in Allah, the desert man replied "Allah is even in these sands", tapping the earth. In Islam sense "Allah is all things". So that when desert man said "Allah is Truth" it was a statement a scientist might understand with greater immediacy than the rest of us.


Let me close this by noting that one of the things which most deeply impressed me was a friend his ability to listen with respect to those with whom he deeply disagreed, not as a tactic but because he hoped to catch in their remarks some truth he himself had missed. Most of us, in arguing, can hardly wait for our "opponent" to finish so that we can "correct" him (or her).

The friend was in no hurry to "correct" his opponent. Nonviolence is many things, but if it is not a search for truth - a search that is never ended - it will fail.

Reaching Peace

Ignoring Conflict



Acceptance and Love



Suppression and Violence


I don't think suppression and violence is a good option; let's not confuse peace with quietness, but still its there.


XXX aims to set up Afghan Peacemakers Team. This anti-violence organization will produce Sullah, a 30 minute weekly program concerning peace, tolerance and love. Sullah with drama format will be distributed to 33 stations across Afghanistan.

After the successful production and distribution of 15 programs APT will organize a conference on non-violence inviting people from across the country.

APT will invite people to tolerance, peace and non-violence through demonstration in Kabul before June election. APT will also organize anti-violence demonstration in volatile parts of the country.


To help in creating a peaceful Afghanistan

Persuading people to reach solutions through tolerance and acceptance.

Supporting social as well as political acceptance and respect.

گـــــــــــــــــــروه سازنده گان صلح افغــــان

در این پیش نویس تلاش گردیده است تا اهداف گروه سازنده گان صلح افغان خلاصه گردد. ما اکثرأ در مورد عدم خشونت و صلح حرف میزنیم و میشنویم و این طور میپنداریم که گویا این سادتأ یک تخنیک است. من به این عقیده هستم که صلح فراتر از آن است و نمیتوان از آن به ساده گی جهت تحکیم و تقویه عدالت استفاده کرد تنها به آن میتوان در یک دنیا واقعی ارزش قایل شد.

مفکــوره عدم خشونت به حیث یک روش تغیر در افغانستان کاملأ جدید میباشد. تا حال ما با دو راه جهت مقابله با بی عدالتی اشنائی داشتیم، جنگیدن و تحمل؛ انتخاب دوم اکثرأ سازگار بود در صورت که من مورد سرکوب و بی عدالتی قرار میگیرفتم، اما از برخورد و بی عدالتی بر گروه سوم نمیتوانست شما را بر حذر کند. ما مسلمانان مردمی صبوری هستیم و سختی ها و بی عدالتی های زیادی را میتوانیم تحمل کنیم، بیأ تحمل هم یک انتخاب خوب است، اما از سوی دیگر وظیفه دینی ما هم به ما امر میکند که شرارت و ظلم مقابله کنیم، چطور میتوانیم که این کار را کنیم؟

Ä مشکلی معامله با شیطنت

بعداز 23 سال جنگ متوالی باکشتار های دهشتناک هزارها نفر یک حسی وجود دارد که صلحگرایی– یا رد نمودن کشتن- به تنهایی خود انتخاب بسیار خوب نیست؛ ولی چرا خوب نیست؟ فعلأ ضرورت به صلح نسبت به هرزمانی دیگر احساس میگردد و افغانها میخواهند به صلح برسند، اینکه چطورمیتوانند برسند مطرح بحث نیست.

صلحگرایی یک راهی جدید اما کامل است و دین مبین اسلام مهر تائید بر آن میزند؛ مفهوم صلح از کلمه مقدس اسلام سر چشمه میگیرد و به معنی سازش و آرامش میباشد. و دین مقدس اسلام به صلح آوری و صلح گرایی جهاد اکبر خطاب کرده است. جنگ مقدس بخاطر صلح آوری عالیتر از هر جهاد دیگر درمورد هرچیز دیگری که باشد میباشد. شاید بعضی ها اینطور استدلال نمایند که هیچنوع شهامت ودلاوریی در این جهاد وجود ندارد؟ نه آنطور نیست این جهاد پر از شهامت و شجاعت است. آیا این شجاعانه نیست: من حاضر هستم بخاطر احیای صلح جانم را فدا نمایم ولی من حاضر نیستم که برای امید والای خود کسی را بکشم.

بخاطر آوردن صلح سیاسی، و صبر، تحمل، احترام و محبت اجتماعی در یک ملت جنگ زده، کم ســــــواد و فقیر در قدم اول نمیتوان به یک توافق اجتماعی از طریق مباحثه و مخالفت رسید ( مخالفت را من یک راه انکشاف تشریح میکنم و یا میگویم که مخالفت یک عامل است برای یک تغیر مثبت). ولی مردم به این هدف بیشتر از راه صبر و تحمل رسیده متیوانند. و درقدم دوم کسیکه در جستجوی راه صلح از طریق خشونت است پس هیچوقت در تعقیب آن نبوده است. آنـــها معمولاً دوست داشتند که خشونت به خرچ دهند نه به هدف خاص صلح آوری. اردوی آزادیخواه تکالا(TLA) یک جنبش اصلاحی و انکشافی مارکسیزم در امریکا لاتین بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی سابق تقویت میشود، آنها یک مبارزه مشروع،واقعی و به اصطلاح ما جوانمردانه نظامی داشتند. ولی زمانیکه بعداز جنگ سرد تمویل دهی از جانب مسکو قطع گردید، این اردو شروع به قاچاق مواد مخدر، اختطاف، باندگرائی، اسیرگیری و دزدی مسلحانه نمودند. (TLA) یک منبع خوب سرباز گیری داشت و آن جوانان فقیر و بیسواد بود، این جنگجویان دیدگاه و اجندای سیاسی نداشتند. و در تعقیب راه حل نبودند. کسانی که در جستجو راه حل و پیاده کردن اجندا سیاسی و صلحگرا از طریق جنگ بودند، بشکلی متقاعد شده بودند که کار و مبارزه آنها ختم است، عین چیز در بسیاز از کشور های دیگر بعد از جنگ رخ داده است.

دراین روزها در افغانستان بعضی از اصلاحگراین جنگجویان و قوماندانهای گذشته را جنگ سالاران یا جنگ آوران مینمامند. آنها جنگ سالار نیستند، یا حقلأ برای افغانها جنگ سالاران نیستند، بلکه آنها چیزی را که عقید ه داشتند که درست است انجام داده اند والبته که انرا صادقانه انجام داده اند. آنها فامیلها، خویشاوندان، دوستان و خانه هایشان را در این راه قربانی نمودند. بناءً شما خود را به عوض آنها تصور نمائید، زمانیکه شما بدون از عقیده که شما همه چیز را برای آن از دست داده اید، چیزی دیگری نداشته باشید، آیا شما حاضر هستید عقیده را که دهها سال برای آن جنگیده اید و قربانی داده اید آنرا ترک نمائید. یک صلحگرا هرگز مردم را با دادن القاب از یک دیگر تفکیک نمیکند. و هیچوقت فکر نمیکند که " چیزی را آنها انجام داده اند غلط بوده است" حتی اگر غلط هم باشد.

چقدر دردناک است موقیعکه عقیدیی مورد توهین قرار گیرد؟؟؟!!!

بلمقابل مجاهدین نیز منتقدان و مخالفین را به کفر گویی متهم میکنند.

یک صلحگرا نباید محکوم شده گان را از آیینه جوانب بنگرد. امروزه سازش با طالبان هیچ مساعد نیست؛ طالبان فرزندان قابیل گونه افغانستان پنداشته میشوند، اما نباید چنین شود، ایشان به کمک و رهنمایی ضرورت دارند. چه تاثیر و انتخابی یک شخص میتوانست بالای تولد خود در یک محیط که بلاخره او را طالب بسازد داشته میتوانست؟ بیایید که همه ما منحیث یک افغان، مساوی با هم، از یک ساختار جدید با هم پیش بیاییم و گذشته تلخ را فراموش کنیم!

اکثرأ عقاید و اعمال قابل مباحثه و سوال نمیباشند. و هر مبحثی درمورد آن هیچ مطرح نیست که چه نوع است منتج به سوال برانگیختن و صدمه زدن به عقیده ، ایمان و تعهد شما میگردد. پس راه حل آن از طریق صبر و تحمل آسانتر است نسبت به بحث نمودن.

نژاد انسان تقریباً هیچ تجربه یی با صلح دوام دار و ستراتیژی آن ندارد. انتخاب غریزی ما همیشه جنگ بوده است. خشونت همیشه همراه ما با نام های مختلف بوده است مانند: قربانی، وطنپرستی، دفاع، آزادی، شجاعت و عملکرد.

Ä هیچ ایدیالوژی بدون خلا ها نیست

در تلاش بخاطر دانستن فلسفه عدم خشونت، درنظر داشتن این موضوع که هیچ فلسفه زنده یی فاقد خلا ها نیست مهم میباشد. اجازه دهید دو مثال درمورد این موضوع ذکر نمایم:

مارکسیزم یک تکذیب ارثی در فلسفه خود دارد. " تاریخ به طرف ماست، سوسالیزم قابل توقع است، نتیجه مخالفت بربادی سرمایه داری است" خوب، اگر سوسیالیزم قابل قبول است، پس چرا عقب ننشسته و برای آن منتظر نمیمانید؟ چرا زنده گی کسی را به خطر میاندازید همانطوریکه تعداد زیادی از سوسیالست ها در یک مجادله که ختم آن از قبل معلوم بود زنده گی های خویش را به خطر انداخته بودند.

بودیزم برای ما میگوید که بودا در زیر یک درخت نشسته بود، عبادت مینمود، که یک بار نایل به کشف حقیقت گردید؛ و قسمت زیادی از واقعیت ها را که کس ندانسته بود کشف مینماید. پس چرا او بخاطر تدریس واقعیت کشف شده که او صرف میخواست خود بداند این همه مشکلات را تحمل منماید؟ اگر بودا جواب را بدست آورده است پس چرا تابحال "به این دنیا وصل است".

من جواب هردو قضیه را شنیده ام – اما قناعت بخش نیست. فسلفه دانان، آنهائیکه میتوانند راه زنده گی ها را تغیر بدهند و تاریخ را دگرگون نمایند، مملو از خود تکذیبی اند. فقط دین مبین اسلام همه خواب ها را دارا است.

تا به امروز خشونت و فشار یگانه مسبــــــــــــــــــــــــــب عدالت بشمــــــــــــــــــــــــــــــــار میرود

عدم خشونت تمام سوال های ما را جواب نمیدهد. عدم خشونت مملو از تکذیب ها میباشد. این یک سعی است تا چیزهایرا که من آموخته ام با دانستن اینکه هیچ مفکوره واحدی که با مفکوره من همسان باشد وجود ندارد برملا سازم.

Ä فرضیه ابتدائی عدم خشونت

بیائید با فرضیه ابتدائی صلحگرایی آغاز نمائیم. در این دنیا یک حقیقت کلی وجود دارد ولی هیچکسی از ما مطمیناً نمیدانیم که این حقیقت چیست. هرکـدام ما یک قسمت آنرا می بینیم، هیچکدام ما نمیتواند تمام آنرا بداند. بیایید درمورد حقیقت فکر نمایم- از" دنیای حقیقی" آغاز نماییم؛ اگر از یک تعداد زیاد مردم در مورد "اینکه حقیقت زمین چیست؟" بپرسیم. کسیکه در یک جزیره زنده گی میکند میگوید که تمام زمین آب است. به استثنای یک قطعه زمین که او و فامیلش زنده گی میکند. یک زنی که در کنساس زنده گی میکند، خواهد گفت که زنده گی سخت و خشک است، به استثنای اینکه اگر باران ببارد و گندم کاشته شود.

کوچیان در دشت های کندهار خواهد گفت که زمین خشک وریگی است و دایماً توسط طوفان و باد درحرکت میباشد و یک کمی سرسبزی هم وجود دارد. شکارچی جنگل بارانی در برازیل اصرار خواهد نمود که زمین نمناک و آبی است، هوا مرطوب میباشد. و روز با صدا های پرنده و حشرات، و نباتات بسیار محکم که حرکت دادن آن مشکل است تشکیل شده است. هرجمله جزئی از حقیقت است- و هیچکدامی ازجملات حقیقت کامل نیســـــــــت.

ما تا حال به حقیقت موضوع که به چشم دیده ایم باور داریم. اگر طور دیگر بنگریم هر انسان دیدگاهی متفاوتی در مورد حقیقت دارد. برای اکثریت ما این تفاوت بسیار کوچک بنظر میرسد که ما هیچ به آن توجه نمی کنیم. ولی یک موضوع زمانی مهم میشود که کسی کور حقیقت باشد و نتواند سرخ را از سبز تفاوت کند. از همین خاطر است که علامه توقف (توقف) نوشته دارد و تنها برنگ سرخ نیست. (به همین دلیل است که رنگ سرخ در قسمت بالایی اشاره ترافیکی و رنگ سبز در قسمت پایینی آن است – یک نفر که کور رنگها باشد بازهم میتواند که به دلیل موقف های آنها تفاوت را بگوید). کسیکه از وقت تولد کور و یا کر باشد دریک دنیا "حقیقی" که شما زنده گی میکنید زنده گی میکند ولی حقیقت کاملاً متفاوت است برای شما و او.

هرکدامی از ما موجوداتی محدودی در دنیا این دنیا نا محدود هستیم، درحالیکه محدود نمیباشد. ما متمهن هستیم که هم این دنیا و هم ما یک آغاز و یک پایان داریم( خداوند اینرا وعده نموده است). برای وقت آموختن ما یک مدت زمانی محدود شده است و برای هر کدام از ما چیز های بسیار زیادی برای آموختن است. تا شود در مورد واقعیت ها و موضوعات مطمئن شویم.

Ä این مسایل کم مفهوم ما را به کجا رهنمائی مینماید؟

تمام اینها مبهم به نظر میرسند. یک مرد عالم از یک بدوی پرسید که آیا میداند که خدا است و کجا است؛ آن مرد بدوی به اطراف اشاره کرد و گفت به صاحبان عقل همه اینها دلالت به ذات یکتا دارد، و بعدأ دست به سنگی زد و گفت " خدواند در اینجاست". درمفهوم اسلامی "الله همه چیز است". مرد بدوی گقت"خداوند حقیقت است" و این چیزی است که یک دانشمند شاید با فهم و تعقیق بیشتر خویش نسبت به ما بداند.

Ä تحقیق برای حقیقت یک هدف عام است

این موضوع را با یاد یک مطلبی در مورد یک دوستم خاتمه میدهم. این دوست مرا با عادت که داشت خیلی خوشحال میساخت یعنی او توانایئ شنیدن موضوعات را از مردم که عمیقاً با انها مخالف بود داشت. این یک تکتیک او نبود، بلکه او میخواست حقیقت را که از نزدخودش جا مانده بود شاید میتوانست از لابلای گفته های آنها بدست میاورد.

اکثر ما به سختی میتواند برای شخصی که مخالف نظر او هستیم انتظار بکشیم تا سخنان او ختم شود، و ما بتوانیم اورا تصحیح نمائیم. دوست من هیچ عجله برای تصحیح کردن مخالف خویش ندارد. عدم خشونت بسیاری از چیز ها میباشد، ولی اگر صلحجویی یک تحقیق برای دریافت حقیقت نباشد- یک تحقیقی که هیچ پایان ندارد. – مطمئنأ ناکام میشود.

کار عمده گروه صلحگرا مقاومت کردن برعلیه خشونت نمیباشد بلکه " برنامه سازنده" آن میباشد.

رسیدن به صلح

نادیده گرفتن اختلاف


راه حل

پذیزش و محبت



فشار و خشونت

فکر نکنم که فشار و خشونت راه خوبی برای نایل شدن به صلح باشد، بیاید که صلح را با خاموشی غلط نکنیم.


بنیاد ................ مصمم است تا تیم سازنده گان صلح افغان را تشکیل دهد. این موسسه ضد خشونت، برنامه هفته وار 30 دقیقه ئی را تحت نام صلح تولید خواهد نمود، این برنامه که صلح، عدم خشونت، محبت، تحمل و سازگاری را ترویج خواهد نمود به یک شکل یا فارمت درامه ئی به 33 ایستگاه رادیوی توضیح خواهد شد.

بعد از تولید موفقانه 15 قسمت این برنامه تیم سازنده گان صلح افغان کنفرانسی را در مورد عدم خشونت تشکیل خواهد داد و مردم را از اقشار مختلف اجتماع از سراسر افغانستان به این گرد همایی دعوت خواهد نمود.

تیم سازنده گان صلح افغان راه پیمایی های را جهت تقبیع خشونت و ترویج تحمل، صلح و عدم خشونت در کابل قبل از انتخابات ماه جون ترتیب خواهد داد. تیم سازنده گان صلح افغان همچنان راه پیمایی های را برعلیه خشونت در نواحی مختلف کشور تنظیم خواهد نمود.


کمک نمودن در ساختن یک افغانستان صلح آمیز.

تشویق مردم به حل مشکلات از طریق صبر و تحمل.

تقویه پذیرش و احترام اجتماعی و سیاسی.

peaceful approaches

Peace Movement: extend this concept to include commitment to peace by government, regional private fighters, coalition forces, local governors, accountable to peace programs.

Peace Education: to be introduced at all school levels all over like education, knowledge of own culture.

Peace Journalism: that all decent media also focus on ways out of conflicts, building a solution culture, not a violence culture.

Nonviolence: that nonviolent ways of fighting for a cause and to defend own integrity.

Peacemaking/conflict transformation: conflict handling knowledge and skills as part of training citizens anywhere, like hygiene.

Peace Culture: that people start discussing their own culture, what can be done to make it more peace-productive, and then do it.

Basic Needs: respect for the basic needs of everybody.

Peace building: cultivate good and bad rather than good or bad images of Taliban, Afghan westerners, warlords, and positive ties in all directions.

War Abolition: discouraging and outlawing import, smuggling, distribution, possession, use and exposure of offensive arms.

Peace Zones: starting with yourself as a peace zone of one person based on the principles above, construct an island of peace.

10 راه رسیدن به صلح

جنبش صلح: توسعه دادن این نظریه به کسانی که به صلح جواب دهی هستند مانند: حکومت، جنگجویان اردو های شخصی، قوای اعتلاف و والیان و اخذ تعهد از ایشان.

تعلیمات صلح: معرفی نمودن این نظریه به تمام صنوف تعلیمی مانند دیگر مضامین و مانند دانش فرهنگی.

خبرنگاری صلح: همه مطبوعات محجوب باید به راه های حل کشمش توجه نمایند و از این طریق یک فرهنگ چاره سازی را جا گزین یک فرهنگ کشمکش نمایند.

عدم خشونت: دریافت راه های مجادله صلح آمیز و از این طریق دفاع از تمامیت و راستی خویشتن.

صلحسازی/دگرسازی بهران: فراهم اوردن دانش و مهارت برخورد با بهران جزی از تعلیمات همه گانی مانند تعلیمات صحی.

فرهنگ صلح: تشویق نمودن مردم تا در باره فرهنگ خود بحث نمایند و راه های صلح آمیز تری را بیافند.

ضروریات اساسی: احترام به ضروریات اساسی هر نفر.

صلح سازی: ترویج خوب و خراب بجای تصویر خوب و یا خراب طالبان، افغانان برگشته از غرب و جنگسالاران و بوجود آورد روابط چند جانبه خود.

فسخ جنگ: دلسرد کردن و غیر قانونی کردن واردات، قاچاق، توضیع، ملکیت، استعمال و نمایش اصلحه.

کمر بند صلح: از خود شروع کنید، کمربندی را بوجود بیاورد که بریک نفر استوار باشد؛ و با در نظر داشت اساسات فوق یک جزیره صلح بسازید.

Where Will Non-Violence Take Us?

No Afghan in his private capacity -- as a citizen -- may morally initiate violence and force against others, neither may he in his public capacity -- as a Local Ruler (strongman) or a state official -- initiate force either.

Morally, no Afghan may initiate violence and force for any reason, even if that reason claims to be for the "public good". (For is not the individual, whose rights are being violated for the "public good", a member of the "public" also?)

What then does a proper government consist of? In order to protect rights, a government requires three things: an army -- to protect against foreign invaders, a police force -- to protect against domestic criminals, and a court system -- to settle honest disputes that arise, enforce contracts, and to punish criminals, according Islam and objectively predefined laws.

In a free society each and every man lives under a rule of law, as opposed to a whim-ridden rule of men. The rule of law has only one proper purpose: to protect the rights of the smallest minority that has ever existed -- the individual.

Such a body of integrated, codified, and non-contradictory laws forms objective legislation, which holds a man innocent until he can be proven guilty, as opposed to a library of irrational regulations which hold a man guilty until he can somehow prove himself innocent, to the gratification of a local ruler (Powerful Man) or some misanthrope able to gain a foothold in government.

The supreme legal document of a proper society is the constitution -- a citizen's protection against both private criminals and public officials who seek to imitate the criminal's methods. The aim of constitution is to protect individual rights. In other words, a citizen is free to do whatever he is not explicitly forbidden (under a proper legal system the only act forbidden is violence and the violation of the rights).

Can you imagine of a society where violence is banned from all relationships?

Non-violence would not make every man moral, nor would it prevent every injustice. But, think what it could do?

It would result in:

A society of good will and compassion, where each man sees his neighbor not as part of a gang ready to rob him, but as a brother, from which he can gain immense knowledge and values.

A society where each man is prepared to judge and be judged -- not by the ethnic group he belongs to, but by the content of his character.

A society where each man is free to pursue his own happiness.

A society where one man's gain is never at someone else's sacrifice, but at best is to the mutual benefit of both.

A society where the evil is not rewarded, but punished and the good is admired, and praised. A society where virtue is not a weakness, but a strength.

A society where education is not a brainwashing, but truly becomes a "mind-expanding" experience.

A society of peace, prosperity, and happiness. And in time, a society of men living in harmony with reality, guided by the process of rea


اخلاقأ هیچ افغانی نباید در حدود ظرفیت شخصی خویش – بحیث یک شهروند-- در مقابل یک دیگر از خشونت استفاده کند، و هم ایشان نباید با استفاده از موقف اجتماعی خویش بحیث یک متنفظ یا یک مرد صاحب صلاحیت چه در حکومت چه در اجتماع خشونت و زور را بر دیگران اعمال نماید.

اخلاقأ هیج افغانی خشونت و زور را تحت هیچ عنوانی استفاده ننمايد، حتی اگر دلیل "خیرالناس" جهت توجیع آن استفاده شود. (شخصی که حقوق او زیر نام "خیر الناس" پامال شده است، یک جزء از "الناس" نیز میباشد)

پس یک دولت مشتمل چه بخش های میباشد تا حقوق انفرادی را تضمین نماید؟ یک دولت به سه چیز ضرورت دارد: یک اردو- - تا کشور را در مقابل تجاوز خارجی حفظ نماید. یک نیروی پولیس – تا کشور را در مقابل مجرمین داخلی حفظ نماید. یک سیستم عدلی – تا: نزاع های واقعی را حل نماید، ماعدات و قوانین را تطبیق نماید، مجرمین را به اساس اسلام و قوانین هدفمند و از قبل تعیین شده مجازات نماید.

هر و همه اشخاص در یک جامعه آزاد، بجای زنده گی تحت حکمروایی شهوت رانده شده شخص، تحت حکومت قانون زنده گی میکنند. حکومت قانون یک هدف سالم و عمده دارد و آن عبارت از:

ضمانت و حفظ حقوق کوچکترین جزء اجتماع که عبارت از شخص است میباشد.

این حکمروایی واضع و غیر خود تکذیبی قانون، اساس یک سیستم حقوقی را تشکیل میدهد که در آن شخص بیگناه پنداشته میشود تا زمانی که گناهکار ثابت گردد. بجای اینکه شخص به اساس یک سلسله مقررات غیر نسبی گناهکار پنداشته شود تا زمانی که او بشکلی جهت ارزای خواهشات یک شخص قدرتمند و انسان گریز که در اجتماع و حکومت نفوذ دارد خود را بیگناه ثابت کند.

بزرگترین سند حقوقی یک جامعه مناسب قانون اساسی آن میباشد - - قانون اساسی شهروندان را در مقابل جنایت کاران انفرادی و مقامات دولتیی که تقلید جنایتکاران را میکنند حفظ مینماید. هدف قانون اساس حمایت از حقوق حقه افراد میباشد، به عبارت دیگر یک شهروند کاملأ آزاد به انجام هر عملی است، به جزء از آن که سریحأ منع شده باشد. ( تحت یک سیستم حقوقی درست یگانه عملی که منع شده است اعمال خشونت و تختی بر حقوق دیگران است)

چه فرهتبخش است تصور جامعه که در آن زور و خشونت موجود نباشد!؟

عدم خشونت هر شخص را با وجدان نخواهد ساخت و نخواهد از همه بی عدالتی ها جلوگیری کرد. مگر فکر کنید که چه خواهد کرد؟

یک اجتماع محربان و حسنه را بوجود خواهد آورد که در آن مردم همسایه خود را منحیث یک دزد که هر لحظه آماده غارت او است نخواهد دید بجای آن او را منحیث یک برادر خود خواهد دید که میتواند از او چیز های زیادی را بیاموزد و بدست آورد.

یک اجتماع را بوجود خواهد آورد که در آن شخص آماده است که قضاوت شود و دیگران را قضاوت نماید- - نه با در نظر داشت قومیت و ارتباطات او بلکه به اساس اجزء شخصیت و تقوأ او.

یک اجتماع را بوجود خواهد آورد که در آن شخص آزاد است تا خوشی ها و خواهشات شخصی خود را تعقیب نماید.

یک اجتماع را بوجود خواهد آورد که در آن نفع یک شخص هیچگاه به ضرر شخص دیگر تمام نخواهد شد. بلکه به نفع جانبین تمام خواهد شد.

یک اجتماع را بوجود خواهد آورد که در آن شرارت تقدیر نخواهد شد، بلکه تنبیع خواهد شد، و یگانه اولگوی تقدیر و تمجید جوبی خواهد بود، و تقوا یک قوت ونشانه خوبی پذیرفته شود.

یک اجتماع را بوجود خواهد آورد که در آن تحصیل یک شستشوی مغزی و ارتقاع موقف نه بلکه یک پروسه واقعی انکشاف مغزی پنداشته شود.

یک اجتماع مترقی، صلح آمیز و خوشحالی را بوجود خواهد آورد. و با مرور زمان یک اجتماعی تشکیل خواهد شد که در آن تمام افغانها هم آهنگ با واقعیت زنده گی خواهد کردند و توسط مراحل دلیل و برهان رهنمایی خواهند شد.